نخست « رَبُّ السَّماواتِ » وبعد « رَبِّ الْأَرْضِ » وسپس « رَبِّ الْعالَمِينَ » در اين سه جمله فوق به عارفان وعالمان ومحققان وجويندگان حقيقت مىرساند كه در جمله « رَبُّ السَّماواتِ » بايد به أول خلقت برگشته ونحوهء تكوين عالم را از چندين ميليارد سال قبل بررسى ومطالعه كنيم كه اجرام سماوات كنونى قبلا چه وچگونه بوده كه آنها را با قدرت ربوبيتش به عمل آورده وتربيت نموده وبه تكامل رسانيده است وبا اين تفكر انسان ملزم به تحقيقات آفرينش از زمان ذرات أولية تا دخان ورتق وفتق وتكامل را همان‌طورىكه قبلا خوانديم مىگردد وبه ويژه در بطون جمله « رَبِّ الْعالَمِينَ » كه ممكن است منظور از عالمين « عالميان » اين عالم باشد ويا مراد از جمع كل عالمها باشد . يا اينكه مراد هم جمع كل عالمها وهم با همهء عالميانشان باشد ودر صورتي كه اگر به همه عالمها وبه همهء عالميان آنها دلالت كند ، اين يك بابى خواهد بود بىانتها واعجازى است بس شگفت كه بشر بايد روى اين باب بىوقفه تحقيق كند . وممكن است آيهء بعدى ( آخرين آية ) ( وَلَهُ الْكِبْرِياءُ فِي السَّماواتِ وَالْأَرْضِ ) مكمل اين موضوع باشد . وممكن است ميلياردها عالم وهر عالمي داراى ميلياردها عالميانش باشد وقتي كه انسان به عظمت خداوند در كبريايى في السماوات پى ببرد سر به تعظيم فرودآورده با گفتن « سبحان ربى العظيم وبحمده » به خاك افتاده وبا گفتن « سبحان ربي الأعلى وبحمده » سجده مىكند . [ آياتي از رب السماوات وحالات روز محشر از سوره مريم ] در سورهء مباركهء مريم آيهء 65 هم در نحوهء ربوبيت به دنبال سلسله مطالبى كه بين حضرت جبراييل وحضرت محمد صلّى اللّه عليه وآله وسلم در جريان بود در قالب گفتار جبراييل اشاره به ربوبيت اجرام آسمانها وزمين وهر آنچه كه در فضاى لا يتناهى بين آن دو هست كرده مىفرمايد : 64 - وَما نَتَنَزَّلُ إِلَّا بِأَمْرِ رَبِّكَ لَهُ ما بَيْنَ أَيْدِينا وَما خَلْفَنا وَما بَيْنَ ذلِكَ وَما كانَ رَبُّكَ نَسِيًّا ، 65 - رَبُّ السَّماواتِ وَالْأَرْضِ وَما بَيْنَهُما فَاعْبُدْهُ وَاصْطَبِرْ لِعِبادَتِهِ هَلْ تَعْلَمُ لَهُ سَمِيًّا .